Elie Verbrugge (°1991 - België) dat ben ik, een figuratieve olieverfschilder woonachtig in Sint-Lievens-Esse (Herzele).
Als kind groeide ik op tussen twee broers en een zus in een landelijk huis in Ternat, waar de groenten, fruit en eitjes uit de tuin kwamen en de melk van de boerderij in de straat. Dankzij de Steinerschool is mijn verbinding met het land, de handenarbeid en holistische kijk op het leven ingeworteld.
Het creëren, in welke vorm dan ook, en artistieke expressie, zijn altijd de kern gebleven van mijn innerlijke drijfveer. Leergierigheid en prestatiegerichtheid maken mijn focus scherp en doelgericht.
Kennis, bewustzijn en inzicht zijn de pijlers waarrond ik mij ontwikkel. Zo staan orde, evenwicht en praktisch nut centraal in mijn dagelijkse inspanningen, ook al kunnen mijn twee jonge dochters daar anders over beslissen. Ze brengen mij zo terug naar de essentie van het leven: in het -nu- leven en genieten van alles wat er al is.

Ik schilder wat er altijd al was,
maar we vergeten zijn te zien,
vergeten zijn, te waarderen.
Neem nu de romantische Vlaamse Ardennen
Ze zijn geen decor, geen set, geen park of domein.
Ons geborgen gebergte, ze herbergt het geheugen
van holle wegen die nergens meer naartoe leiden,
van bronnen die niemand meer drinkt,
van het oeroude Kolenwoud, dat verdwenen is,
van vervlogen magische mythes,
Als je goed kijkt zie je echter ook dat ze
verbinding brengt tussen mens en natuur
verbroedering tussen mens en dier
verbeelding tussen mens en geest
verbetering tussen vroeger en hier.
Ik schilder die wereld met de warmte
en de droefheid, van iemand die er van houdt.
Met de overtuiging dat het schijnbaar gewone landschap
een folkloristische waarde draagt.
Ergens tussen heemkunde en legende,
tussen wat de grond schenkt en wat de markt verkoopt.
Daar schilder ik.
De wereld zoals ze was voordat we ophielden ernaar te kijken.
Met de hoop dat de kijker iets herkent,
dat die vergeten was te missen.
Een schildersterm voor buiten, op locatie, te schilderen wat je interpreteert te zien.
Het begint met een vroege uitstap met mijn trouwe veldezel, het ideale plekje zoeken.
Alles absorberen, goed kijken. Mentale notities maken van de reden waarom ik net dit zicht gekozen heb.
Een snelle schets om mijn compositie uit te testen in licht en donker.
Zo snel mogelijk alle kleuren mengen om ze te kunnen vangen vooraleer alles weer verandert.
Korte lunchpauze en dan begint de ontspanning. Het meditatieve overzetten van wat je waarneemt. De essentie vastleggen, in harmonie, leesbaar, mooi en echt.
Door het oog van mijn lens, een mens-lens. Rijkelijk vervormd door mijn unieke ervaring.
Dat maakt plein air zo bijzonder voor mij.
Verstillen en alles rondom mij zien tot leven komen. Eventjes één worden met de natuur. Ontsnappen in de werkelijkheid. Weg van het digitale escapisme.

Aanleren is de laatste vorm van leren.
Ik hou ervan kennis over te brengen. Het licht in iemands ogen te zien fonkelen van inzicht. Ondertussen herhaal ik voor mezelf alles nog eens mooi in een georganiseerde manier.
Dit gaat over de absolute basis zoals perspectief en materiaalkennis, tot de nuance van randen en kleurharmonie, expressie met figuratieve schoonheid.
Soms is dat leren buitenschilderen, soms binnen in het atelier, een op een of in groep. Soms met een model of stilleven, soms volledig verzonnen of met behulp van een collage van inspiratiebronnen.
Op wekelijkse basis kan je mij terugvinden bij de koninklijke vereniging Kunst in Vrije Tijd. Meer info op KIVT.be voor planning en kostprijs.
Ik organiseer ook onafhankelijk priveles en workshops en je kan me inhuren voor een groepsactiviteit zoals een teambuilding.
